عضو کمیسیون اقتصادی مجلس با تأکید بر ضرورت تقویت سرمایه اجتماعی در شرایط جنگی گفت: نمی‌توان از مردم برای عبور از بحران‌ها انتظار همراهی داشت، اما آنها را از تصمیم‌گیری‌ها کنار گذاشت؛ حق اعتراض قانونی، آزادی نقد و مشارکت گروه‌های مختلف اجتماعی باید به رسمیت شناخته شود.
فرید موسوی در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، درباره این که با توجه به شرایط اقتصادی کشور و فشارهای معیشتی ناشی از جنگ، چه راهکارهایی برای کاهش فشار اقتصادی بر مردم و افزایش قدرت خرید خانوارها می‌توان به دولت پیشنهاد داد، گفت: معتقدم ابتدا باید یک واقعیت را بپذیریم؛ مردم در شرایط جنگی، فشار اقتصادی را بیش از هر زمان دیگری در زندگی روزمره خود احساس می‌کنند. امروز خانواده‌ای که نگران اجاره خانه است، نگران قیمت مواد غذایی است، نگران هزینه درمان است و نگران آینده شغلی فرزندش است، اعلام برنامه‌های کلی اقتصادی را به نظر من، پاسخ قانع‌کننده‌ای محسوب نمی‌کند.
این عضو کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی تاکید کرد: ما باید از دولت بخواهیم؛ واقعیت این است که مجلس باید بگوید وظیفه دولت است که برای سه ماه آینده، یک برنامه روشن و قابل سنجش برای حفاظت از قدرت خرید ارائه کند. باید مشخص کند قیمت و دسترسی به کالاهای اساسی چگونه مدیریت می‌شود، چه حمایت مستقیمی به دهک‌های پایین اختصاص پیدا می‌کند و دولت چگونه می‌خواهد از تعطیلی بنگاه‌ها و بیکاری کارگران جلوگیری کند.
وی با اشاره به این که در شرایط فعلی حفظ اشتغال به اندازه پرداخت کمک معیشتی اهمیت دارد، تاکید کرد: اگر کارخانه‌ای به دلیل کمبود سرمایه در گردش، مشکلات ارزی یا اختلال در تأمین مواد اولیه تعطیل شود، بازگرداندن کارگرانی که از آن واحدهای تولیدی منفک شده‌اند به بازار کار، به‌مراتب پرهزینه‌تر است. دولت باید منابع محدود خودش را به سمت معیشت خانوار، تأمین کالاهای ضروری و حفظ تولید موجود هدایت کند.
وی خاطرنشان کرد: مردم از دولت انتظار معجزه اقتصادی قطعاً ندارند؛ انتظار دارند در روزهای سخت، فشار تصمیمات اقتصادی بر زندگی آنها کمتر شود و بدانند دولت برای فردای معیشت مردم چه برنامه‌ای دارد.
موسوی گفت: مجلس می‌تواند اقدام مشخصی انجام دهد. نخست، باید اولویت دستور کار خودش را متناسب با شرایط کشور اصلاح کند. زیرا وقتی معیشت مردم تحت فشار است، بخش قابل توجهی از وقت مجلس باید صرف نظارت بر بازار کالاهای اساسی، عملکرد دستگاه‌ها، نظام بانکی و سیاست‌های ارزی شود. مجلس باید از ظرفیت‌های نظارتی خودش برای شفاف‌سازی تصمیم‌سازی استفاده کند. هر سیاستی که بر زندگی میلیون‌ها نفر اثر می‌گذارد، باید به هر حال با ملاحظات اقتصادی و اجتماعی مورد توجه قرار بگیرد. اگر تصمیمی اشتباه بوده است، باید امکان اصلاح آن وجود داشته باشد.
وی ادامه داد: دیگری که مجلس باید پیگیری کند، این است که برای کاهش منازعات سیاسی پیش‌قدم شود. کشور در شرایطی که اختلافات فرسایشی و برخوردهای سیاسی پرهزینه و بی‌حاصل، توان کشور را برای رسیدگی به مسائل واقعی مردم کاهش می‌دهد، به هر حال امروز باید حق اعتراض قانونی، آزادی نقد و امکان مشارکت گروه‌های مختلف اجتماعی را به رسمیت بشناسیم.
این نماینده مجلس شورای خاطرنشان کرد: مردم زمانی به تصمیمات اعتماد بیشتری می‌کنند که احساس کنند انتقادشان با برخوردهای سیاسی مواجه نمی‌شود.
نمی‌توانیم از مردم برای عبور از بحران‌ها کمک بخواهیم، اما پس از عبور از بحران و یا در حین آن، آنها را از تصمیم‌گیری‌ها و اتفاقاتی که در واقع رخ می‌دهد، کنار بگذاریم.
وی تاکید کرد: سرمایه اجتماعی با سخنرانی و صدور بیانیه تقویت نمی‌شود. وقتی مردم ببینند مسئولان اشتباه خودشان را می‌پذیرند، به وعده‌های‌شان عمل می‌کنند؛ از حقوق شهروندان در تمام سطوح دفاع می‌کنند قطعاً همراه خواهند شد.
تحلیل خبر
نگاهمان به «انتقاد»، خصمانه نباشد
دکتر محمدمهدی جعفری زاده
یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی گفته است: «نمی‌توان از جامعه انتظار همراهی داشت، اما صدای انتقادشان را نشنید»
اگر «انتقاد» را لازمه یک حرکت سالم و جامعه پویا بدانیم، هیچگاه نگاه خصمانه و منفی نسبت به آن نخواهیم داشت و به قول موسوی نماینده مجلس، نمی‌شود فقط انتظار حمایت از مردم داشت ولی از آنها خواست که انتقاد نکنند. چنانچه «انتقاد» را خود بخشی از حمایت و همراهی و دلسوزی بدانیم، با استقبال از آن، زمینه نظردهی مردم را محترم دانسته و با برچسب‌های منفی، کام آنها را تلخ نخواهیم کرد.
«انتقاد» ابزاری است که جلوی انحرافات و کج روی‌های بیشتر را می‌گیرد و با روشی اصلاح‌گرایانه، اجازه نمی‌دهد بر عیوب و بدهی‌ها افزوده شود.
اگر در جامعه‌ای کسی جرات انتقاد کردن نداشته باشد، این قدر بر دامنه بدرفتاری‌ها، بدعهدی‌ها، کج‌فکری‌ها و عملکردهای غلط افزوده می‌شود که پایان آن جز بن بست نخواهد بود. زمانی که مردم از دولت حمایت می‌کنند، انتظار دارند انتقادات آنها نیز به دیده منت متصور شود و نظرات و دیدگاه‌های آنها در ادامه روند جامعه اعمال شود تا نتیجه‌اش، رفع کاستی‌ها و عیوب و رسیدن به نقطه صلاح و اصلاح باشد.
چرا جوامع پیشرفته از انتقاد شهروندان خویش نمی‌هراسند بلکه از آن استقبال می‌کنند؟ چون می‌دانند این انتقادها هم به نفع حکومت و هم به نفع ملت است و نتایج سازنده‌ای به بار خواهد آورد. حتی آنها انتقادهای منفی و تخریبی را هم تخطئه نمی‌کنند و می‌گویند همه انتقادها باید بیان شود تا از میان آنها بهترین‌ها را انتخاب و دستمایه اصلاح امور شده، راه‌های تازه‌ای را بر مسئولان بگشاید.
آنها می‌دانند نباید به بهانه اینکه برخی انتقادها، مخرب است، مانع بیانشان شد چرا که فردا می‌توان هر انتقاد سازنده‌ای را نیز غیرسازنده و مخرب تعریف کرد و جلوی آزادی بیان و اندیشه را گرفت، آنگاه دودش به چشم همگان خواهد رفت.
پس «پیشرفت» و «انتقاد» لازم و ملزوم یکدیگرند و نباید به هیچ بهانه‌ای، مانع بیان انتقاد در سطوح مختلف شد. در این راستا هیچ استثنایی هم نباید وجود داشته باشد و عملکرد و افکار و گفتار همگان باید غربالگری شود.